Komentarz praktyczny | Budzowska Jolanta

Od niedawna w ginekologii i położnictwie obowiązuje akt normatywny regulujący zasady postępowania personelu medycznego w przypadku pięciu powikłań ciąży i porodu, które sprawiają najwięcej problemów personelowi medycznemu. Jest to rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych
 w dziedzinie położnictwa i ginekologii z zakresu okołoporodowej opieki położniczo-ginekologicznej, sprawowanej nad kobietą w okresie ciąży, porodu, połogu, w przypadkach występowania określonych powikłań oraz opieki nad kobietą w sytuacji niepowodzeń położniczych, które weszło w życie dnia 2 czerwca 2016 r.


W Polsce odbieranych jest około 370 tys. porodów rocznie, z czego kilka procent to te, w których istnieje ryzyko powikłań z przyczyn objętych powołanym wyżej rozporządzeniem. Odpowiedzialność cywilna podmiotów leczniczych związanych z ciążą i porodem dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy na skutek błędu medycznego szkodę na zdrowiu ponosi noworodek lub matka. Osobną kategorię roszczeń stanowi zdarzenie medyczne skutkujące martwym urodzeniem. Jedną z podstawowych przesłanek odpowiedzialności deliktowej w takiej sytuacji jest wina. Najprościej rzecz ujmując, zawinionym działaniem lub zaniechaniem będzie w analizowanym kontekście udzielanie świadczeń leczniczych niezgodnie z aktualną wiedzą medyczną lub brak należytej profesjonalnej staranności. Jak uzyskać pewność, że postępowanie lecznicze wypełniło to kryterium mimo niepożądanego zdarzenia w postaci poronienia lub śmierci dziecka?

Komentarz porusza m.in. tematy:
Martwe urodzenie czy poronienie
Zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej
Zadośćuczynienie w przypadku poronienia