W sytuacji, w której strona spóźniła się z wniesieniem odwołania i wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia, w grę wchodzi wydanie dwóch postanowień:

  • stwierdzającego uchybienie terminowi (art. 228 § 1 pkt 2 o.p.),
  • w sprawie przywrócenia terminu (art. 162 i 163 o.p.).

W kwestii kolejności, w jakiej należałoby wydawać ww. postanowienia, wypowiadane są dwa niezgodne ze sobą poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich, najpierw trzeba wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi i dopiero w oparciu o nie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu. Natomiast wg drugiego stanowiska najpierw należy wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu i dopiero w przypadku odmowy przywrócenia terminu wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi.

Orzeczeń, w których sądy zajmują się omawianym zagadnieniem, jest dużo. Zachęcamy do zapoznania się z ich reprezentacją w linii orzeczniczej pt. Kolejność rozstrzygnięć o przywróceniu terminu i o stwierdzeniu uchybienia temu terminowi.

Jej autor rozważa, który pogląd wypowiadany jest częściej i dochodzi do wniosku, że odpowiedź wymagałaby długotrwałego badania. Z praktycznego punktu widzenia wystarczy stwierdzić, że poglądy te są mniej więcej równorzędne.

Co ciekawe, w obronie każdego z dwóch poglądów sądy przywołują względy logiki i ekonomii procesowej. I w obu przypadkach sensownie. Czy nie jest tak, że podstawą zajmowania się przywróceniem terminu musi być uchybienie terminowi (argument za poglądem nr 1)? Czy nie jest tak, że wydawanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi jest czymś sztucznym i wydłużającym procedurę, skoro na horyzoncie jest perspektywa przywrócenia terminu (argument za poglądem nr 2)?

Zainteresowanych zagłębieniem się w przedstawianą argumentację można odesłać do lektury wyroku NSA z 8.08.2012 r., I FSK 1443/11, w którym sąd, co prawda, opowiedział się za poglądem nr 1, ale obszernie przedstawił argumentację obu stron sporu.

 

 

Iwona Kaczorowska

LEX Navigator Procedury Podatkowe