Na gruncie przepisów obowiązujących do końca 2018 r. przyjmowano, że wydatek na nabycie wierzytelności stanowi dla nabywcy koszt uzyskania przychodów dopiero w momencie uzyskania przychodu w postaci zapłaty całości należności. W przypadku częściowej zapłaty wydatek ten był kosztem uzyskania przychodu w proporcji uiszczonej wpłaty do osiągniętego przychodu.

 

Powodowało to, że jeżeli spłacana jest jedynie część wierzytelności, za koszt uzyskania przychodów danego roku podatkowego mogła być uznana również tylko taka część poniesionych na nabycie tej wierzytelności wydatków, jaka dotyczyła przychodów uzyskanych przez podatnika w związku z wyegzekwowaną spłatą wierzytelności. Jeżeli więc kwota wierzytelności była spłacana przez dłużnika w różnych latach, wówczas koszty również były uznawane za koszty uzyskania przychodów w takiej wysokości, jaka odpowiadała spłacie wierzytelności w danym roku, czyli proporcjonalnie do uzyskanego przychodu.

Z początkiem 2019 r. stan prawny w tym zakresie uległ zmianie. Z nowych przepisów dodanych w obu ustawach o podatkach dochodowych wynika, że koszty nabycia wierzytelności mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w kwocie uzyskanego z tych wierzytelności przychodów, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty wierzytelności z kwotą poniesionego na jej nabycie wydatku (tj. innymi słowy do momentu rozliczenia całości wydatków na nabycie określonej wierzytelności bądź pakietu wierzytelności).

Procedura pt. Opodatkowanie dochodów z nabywanych wierzytelności – nowe zasady od 2019 r. i przykładowe rozliczenie wskazuje na przykładzie obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. zasady opodatkowania dochodów z nabywanych wierzytelności. 

 

 

Iwona Kaczorowska

LEX Navigator Procedury Podatkowe